Klasztor sióstr norbertanek ufundowany został około 1212 roku przez namiestnika pomorskiego Mściwoja I i jego żonę Zwinisławę. Piersze, prawdopodobnie drewniane, zabudowania klasztorne powstały w miejscu zwanym Stołpa, tam gdzie rzeczka Słupina wpada do Raduni. Po ich zniszczeniu w wyniku najazdu pruskiego klasztor przeniesiono na nowe miejsce, na brzeg rzeki Raduni, gdzie rozpoczęto budowę stałego, ceglanego obiektu. Stopniowo, przez kolejne lata wznoszono rozbudowane założenie klasztorne, którego najważniejszym elementem zachowany do dziś jest kościół pw. Wniebowzięcia NMP. Od północnego - wschodu towarzyszyły mu budynki gospodarcze klasztoru: spichlerz, główna brama wjazdowa oraz budynek mieszkalny księży pochodzących z zakonu norbertanów. Od południa i zachodu otaczał go natomiast nieistniejący już kompleks budynków służących bezpośrednio siostrom norbertankom, składający się ze skrzydła południowego - mieszkalnego (jedyny zachowany jego fragment jest dziś siedzibą Muzeum Norbertanek Żukowskich) oraz północnego - gospodarczego (jego zachowanym fragmentem jest mur cmentarza przykościelnego). Budynki te otaczały ogrody klasztorne. Do kompleksu należał również położony nieopodal młyn zbożowy nad rzeką Radunią. Zabudowania klasztorne w Żukowie rozebrane zostały w 1863 roku decyzją władz pruskich, rok po śmierci oststniej z zakonnic i sprzedane jako materiał budowlany. Niestety, z powodu braku szeroko zakrojonych badań archeologicznych, nieznany jest dokładny układ oraz zasięg niezachowanych budynków.