Początki światyni sięgają prawdopodobnie XIV wieku. Zbudowana została na wzgórzu, pośrodku dawnej wsi Żukowo jako kościół parafialny dla okolicznej ludności, a jej fundatorem i patronem był klasztor norbertanek żukowskich. Pierwotnie była to niewielka budowla o typowo gotyckim charakterze, którego jedynym śladem jest dziś ostrołukowe okno w ścianie wschodniej. W 1433 roku świątynia została niemalże doszczętnie zniszczona w wyniku najadu husytów na Pomorze. Przez około 200 lat, z powodu braku funduszy, pozostawała w ruinie, a parafianie uczęszczali, w tym czasie, do położonego nieopodal kościoła klasztornego. Kościół św. Jana Chrzciciela ostatecznie udało się podnieść z ruin dopiero w I poł. XVII wieku. Wtedy też świątynia otrzymała swój obecny kształt - murowany, ceglany korpus oraz dostawioną od wschodu wieżę o konstrukcji szkieletowej. Ściany wnętrza nawy ozdabia malowidło w postaci napisu w języku łacińskim będącym fragmentem pieśni śpiewanej podczas aktu konsekracji kościoła. W prezbiterium znajdują się XVII - wieczny ołtarz główny z obrazami przedstawiającymi życie i śmierć patrona świątyni, oraz dwa ołtarze boczne św. Rodziny i św. Barbary pochodzące z 1700 roku. Zabytkowe wyposażenie uzupełnia barokowa ambona zwieńczona postacią pelikana karmiącego młode swoją krwią oraz empora muzyczna z 1687 ozdobiona portretami apostołów. W ścianie kruchty wmurowana została płyta nagrobna Jerzego Pępowskiego z 1617 roku, pierwotnie zamykająca wejście do znajdującej się pod podłogą krypty.