Kościół pw. Wniebowzięcia NMP w Żukowie od 1836 roku pełni funkcję świątyni parafialnej. Przez ponad 600 lat był jednak kościołem klasztornym Zgromadzenia Sióstr Kanoniczek Regularnych Zakonu Premonstratensów, a więc norbertanek. Jego budowa rozpoczęła się w XIII wieku. Najstarsze zachowane do dziś elementy kościłoła znajdują się w jej zachodniej części, pod obecnym chórem. Następnie w kilku kolejnych etapach był on przedłużany w kierunku wschodnim oraz podwyższany. Swój ostateczny kształt osiągnął on jednak dopiero w początkach XVII wieku, wraz z montażem sklepienia. Kościół ten jest orientowaną budowlą gotycką, wyposażoną w szereg wysokich, ostrołukowych okien. Od strony weścia głównego do kościoła przylega duży plac tzw. "Mariacki", a po drugiej stronie otacza go cmentarz przykościelny, na którym znajdują się m.in. groby kapłanów. Od północnego - wschodu do kościół połączony jest z ciągiem budynków plebanii - dawnymi zabudowaniami gospodarczymi klasztoru i domem mieszkalnym opiekujących się żukowskim konwentem ojców norbertanów. Spośród dawnych zabudowań mieszkalnych sióstr norbertanek zachował się do dziś jedynie niewielki ich fragment, przylegający do południowej ściany świątyni - mieszczący obecnie Muzeum Norbertanek Żukowskich. Wnętrze kościoła pw. Wniebowzięcia NMP w Żukowie wypełnia bogaty i różnorodny zbiór zabytków sztuki sakralnej. Już od samego wejścia wzrok przyciąga ogromny, manierystyczny ołtarz główny, zbudowany w początkachach XVII wieku. Jego centrum stanowi obraz Wniebowzięcie NMP autorstwa Hermana Hana - jednego z najwybitniejszych malarzy pomorskich, którego dzieła poza Żukowem znajdziemy np w katedrze w Pelplinie czy w Muzeum Narodowym w Gdańsku. Co ciekawe obraz ten można zasłonić obrazem "Madonna wśród aniołów". Mechanizm uruchamiany jest elektrycznie. W prezbiterium świątyni znajdują się również dwa ołtarze boczne: św. Norberta i św. Rodziny. W nawie zobaczyć można m.in. najstarszy zabytek kościoła czyli figurę ukrzyżowanego Chrystusa, pochodząca z XIV wieku, a kolejne zabytki gotyckie: płaskorzeźbę "Pokłon trzech króli" z XIV wieku oraz figurę Chrystusa Zmartwychwstałego z XV wieku podziwiać można w bocznej kaplicy świątyni. Najbardziej niezwykłym elementem wyposażenia wnętrza jest jednak osiemnastowieczny zespół ambony, tak zwanej "Drogi komunijnej" i bogato rzeźbionej balustrady chóru. Obiekt ten jest bezpośrednim śladem wielowiekowe obecności zakonnic we wnętrzu żukowskiej świątyni, który wciąż wyraźnie dzieli jej wnętrze na dwie części: nawę przeznaczoną pierwotnie dla świeckich oraz chór będący częścią klauzury. Tajemniczo brzmiąca "Droga komunijna" służyła niegdyś kapłanowi by mógł zanieść komunię siostrom zgromadzonym na chórze. Do dziś, na chórze świątyni, zachowały się również stalle w których mniszki siedziały, ołtarz antwerpski z XVI wieku przed którym się modliły oraz zegar kolebnikowy, który odmierzał im czas.